Zolang Jan jr. in de zaak zit, blijf ik bij hem’
Gedurende dertig jaar leidt Jan Deckers als enige familielid het transportbedrijf Jan Deckers jr bv In 2020 is zijn zoon in dienst getreden. ‘Ik heb niet meer de energie die ik als twintigjarige had en ik kan de zaken met een gerust hart aan hem overlaten.’
De rode draad in het leven van Jan Deckers is werken. ‘Lui zijn, daar houden we niet van.’ Ook zijn zoon Jan en dochter Elles hebben van jongs af aan de handen uit de mouwen moeten steken. ‘Toen Elles een jaar of dertien was, vroeg ik aan haar: “Wat ga je doen deze zomer?” Ze zei: “Papa, we hebben toch vakantie?” Waarop ik antwoordde: “Klopt. We gaan één week weg met het gezin, dan heb je nog zeven weken over. Je hebt drie opties: aardbeien, chrysanten of champignons.”‘
Opgegroeid in familiebedrijf
Jan zelf groeide op in het familiebedrijf dat in 1970 werd opgericht door zijn vader en moeder en is uitgegroeid tot transporteur van AGF-producten en bloemen en planten. Hij wijst op het terrein in Ammerzoden waar de nieuwe bedrijfshal is gevestigd. ‘Vroeger was dit allemaal weiland waar paarden en pony’s liepen. Mijn ouders hadden er een huisje gebouwd met een loods erachter voor opslag. Uiteindelijk hebben we het agrarische perceel gebruikt voor de uitbreiding van ons industrieterrein.’
Gezellig was het niet altijd. ‘Het draaide bij ons thuis altijd om werk. Ik mocht heus wel af en toe iets leuks gaan doen, maar pas als het werk af was. Mijn maatjes hadden alle tijd om met onze drive-in show te spelen. Maar het heeft me wel gevormd en ervoor gezorgd dat Jan Deckers is uitgegroeid tot het transportbedrijf dat het nu is.’
De volgende generatie
De logistiek kent veel familiebedrijven met rijke historie. Wat zijn de plannen van de nieuwste generatie aan het roer? Wat houden ze bewust in stand zodra ze het stokje in handen krijgen?
Grossierderij van de hand
Op zijn twintigste gaat Jan in het familiebedrijf werken, direct nadat hij zijn school heeft afgemaakt. Het heeft hem altijd vrij gestaan om te kiezen wat hij wilde gaan doen. Al na een jaar of drie stapt zijn vader op vijftigjarige leeftijd uit het bedrijf. Jan: ‘We hadden veel onenigheid.’ Jan wilde bijvoorbeeld een computer, zijn vader niet. ‘We hadden best een generatiekloof. Mijn vader was bovendien een imposante man.’
Jan herinnert zich de keer dat zijn vader op de heftruck zat en hij in de vrachtwagen stond om te laden. Het was een strenge winterdag. Er belde een klant om te vragen waar ze bleven. ‘Mijn vader zei: “Ga maar alvast klaarstaan. We komen eraan.” Ik was stomverbaasd, want we moesten er nog naartoe rijden en dat zou zeker nog veertig minuten duren. Ik zei: “Hoe kun je dat nou zeggen? Nu staat hij al op het dok, straks bevriest hij. Maar mijn vader had de gunfactor en klanten accepteerden dat van hem.”‘
Mijn vader had de gunfactor” — Jan Deckers
Vlak na het vertrek van zijn vader besluit Jan de grossierderij van de hand te doen en zich te gaan focussen op transport. ‘Dat vormde de basis voor ons familiebedrijf, maar we haalden te weinig omzet uit die tak. Ik heb de grossierderij weggegeven. Ik had het veel te druk gekregen met telefoontjes: we hadden twaalf inkomende lijnen en ik zat aan tafel met twee of drie telefoons. Ondertussen moest ik klanten helpen met het neerzetten van vijf kistjes sinaasappelen. Het was een logische stap om ons fulltime te gaan richten op transport.’
Gedurende dertig jaar leidt Jan als enige familielid het bedrijf, tot in 2020 zijn zoon Jan in dienst treedt. Die heeft eerst twee en een half jaar als vrachtwagenchauffeur gewerkt en zit sinds twee jaar op kantoor op de afdeling planning. Dat is iets sneller dan gepland, maar er ging iemand weg. Er ontstond dus ruimte voor de jongste telg. Die had aangegeven dat hij ‘naar binnen wilde om het vak te leren’. Dat de twintiger ervaring heeft als chauffeur, heeft zo zijn voordelen, vindt hij. Jan junior: ‘Ik heb het werk zelf ook gedaan, dus de chauffeurs hoeven mij niet te vertellen hoe het zit. Ik maak nog steeds ’s avonds wel eens een ritje.’
Net als zijn vader weet ook hij niet beter dan dat hij dag en nacht werkt. ‘Ik wil er voor de jongens en de zaak zijn. Dat zit gewoon in mijn systeem.’ Jan senior: ‘Dat is toch mooi, dat je als je zo jong bent al zo’n instelling hebt.’ Hij is blij met de versterking. ‘Jan doet het hartstikke goed en neemt mij veel uit handen. Ik vind wel dat hij veel zorgen heeft voor een jongen van 24. Dat hoort er wel een beetje bij als je zo’n groot bedrijf hebt, maar ik zeg soms tegen Jan dat hij ook leuke dingen moet doen en genieten.’
Naar de sauna
Het kan niet zo zijn dat er een wagen met zijn wielen omhoog ligt en ik niet bereikbaar ben”— Jan Deckers
Zelf gaat Jan in de winter graag af en toe naar de sauna. ‘Ik loop dan wel om het anderhalf uur even naar mijn locker om te kijken of ik geen oproepen heb gemist. Het kan niet zo zijn dat er een wagen met zijn wielen omhoog ligt en ik niet bereikbaar ben.’
Onenigheid voorkomen
Jan heeft veel vertrouwen in zijn zoon. ‘Ik was vroeger altijd als eerste op kantoor en ging als laatste naar huis. Nu zijn we met zijn tweeën. Ik probeer één avond in de week op tijd naar huis te gaan en vrijwilligerswerk te doen in een hospice. Ik heb niet meer de energie die ik als twintigjarige had en ik kan de zaken met een gerust hart aan Jan en mijn andere collega’s overlaten.’
Hij probeert onenigheid met zijn zoon, zoals hij dat vroeger met zijn vader had, te voorkomen. ‘Jan zit op de afdeling planning. Ik stuur hem niet aan en ga hem ook niet controleren. Ik probeer hem wel overal bij te betrekken. ’s Avonds als we aan tafel zitten, vraagt hij dan: “Papa, waarom heb je dat zo gedaan?” Dat leg ik dan met alle liefde uit.’
Lange dienstverbanden
Om het voortbestaan van het familiebedrijf veilig te stellen, is het diverse samenwerkingen aangegaan: in 2023 met Jan de Waal, later volgden Deij Transport, Van Ooijen Transport en Freshgard Warehousing. Jan: ‘Je ziet dat veel kleinere transportbedrijven het moeilijk hebben. Schaalvergroting is nodig om te kunnen overleven, denken wij.’
Het familiebedrijf telt op dit moment veertig voertuigen, in de samenwerkende groep zijn dat er 196. Veel meer zullen dat er voorlopig niet worden, ook omdat de arbeidsmarkt krap is. ‘We hebben nu voldoende chauffeurs, al zouden we er graag nog wel wat bij willen hebben. Onze chauffeurs zijn vrijwel uitsluitend Nederlands. We hebben veel behoorlijke lange dienstverbanden.’
Helikopter in hoogspanningsmast
Er zijn volop uitdagingen in de branche, meent Jan. ‘Er komt gigantisch veel op ons af. Mijn vader zei altijd: “Organiseren is vooruit denken”.’ Het bedrijf bereidt zich om die reden voor op mogelijke noodsituaties. ‘Vroeger hadden we een bonnenboek dat cruciaal was in onze bedrijfsvoering. Nu is alles digitaal. Niemand wil meer werken met kladblokjes. We printen wel om de drie uur een lijst van onze orders. Want als het internet uitvalt, kun je anders niets meer. De digitalisering heeft ons ook kwetsbaar gemaakt.’
De digitalisering heeft ons ook kwetsbaar gemaakt”
— Jan Deckers
Het bedrijf heeft bovendien een aggregaat van 100 kilowattuur staan op het terrein. ‘Daar kan het hele dorp op draaien. Wij komen niet zomaar zonder stroom te zitten. Tenzij er iets uitzonderlijks gebeurt, zoals toen er in 2007 een Apache-helikopter tegen een hoogspanningsmast vloog in de Bommelerwaard tijdens een oefening van Defensie. Toen zaten wij ook zonder stroom. En recentelijk lag er gedurende twee maanden een glasvezelkabel uit, waardoor we op onze tweede lijn draaiden. Als die dan ook geraakt wordt, lig je helemaal plat.’ Op dit moment heeft het transportbedrijf een offerte lopen voor een eigen zendmast. ‘Als beide kabels kapot worden getrokken, kunnen we via 5G verder.’
Diesel in ons DNA
Een van de andere agendapunten van dit jaar is de elektrificering van het wagenpark. ‘We hebben nog steeds een beetje diesel in ons DNA, maar je kunt er op een gegeven moment niet meer aan ontkomen om elektrische wagens aan te schaffen.’ Dat is nog niet zo eenvoudig. Jan: ‘We zijn gewend om alles van onze eigen liquide middelen te betalen. Maar de kosten van elektrische wagens zijn zo hoog, dat krijgen we niet meer helemaal zelf gefinancierd. Die kosten al gauw twee ton meer dan een dieselauto. En dan moet je nog investeren in laadpleinen.’
Wat volgens Jan niet helpt, is dat klanten vaak nog niet bereid zijn om extra te betalen. ‘Ze vinden het allemaal heel mooi en sexy maar als ik dan zeg dat het tien euro per pallet meer kost, dan zeggen ze: “Laat maar zitten”. We beschikken bovendien niet over voldoende stroom en een aanvraag duurt al gauw een jaar of twee. Toch moeten we stappen gaan zetten in verduurzaming.’ Zeker nu de dieselprijzen extreem hoog zijn en het rekeningrijden voor de deur staat.
Een geoliede machine
Over een mogelijke opvolging door de derde generatie, wordt zo nu en dan gepraat. Zijn zoon wil wel. Jan staat er ambivalent tegenover. ‘Aan de ene kant droom ik ervan. Mijn doel is wel om de aandelen op termijn over te dragen aan Jan. Aan de andere kant weet ik dat het ook een zorg is om een bedrijf te leiden. Een ding is zeker: zolang Jan in de zaak zit, blijf ik bij hem. Ik zal hem nooit door het ijs laten zakken.’
Pa kijkt over mijn schouder mee en stuurt bij”
— Jan Deckers jr.
Dat is een geruststelling voor zijn zoon. ‘Pap heeft zo veel ervaring, dus het is wel fijn dat hij mij wil blijven begeleiden.’ De jongste telg heeft nog geen ideeën over wat hij zou willen veranderen als hij later de touwtjes in handen zou hebben. ‘We zijn een geoliede machine en hebben goede mensen op kantoor en op de weg, dat maakt ons sterk. Samen met mijn collega’s op kantoor stippelen we een programma uit voor de toekomst, en pa kijkt over mijn schouder mee en stuurt bij.’
Maar voorlopig is opvolging nog niet direct aan de orde. Jan junior zit nu een aantal jaar op kantoor. ‘Hij is operationeel erg goed en slim, maar er moet aan de achterkant ook nog veel gebeuren. Het bedrijf is ook te groot geworden om het allemaal zelf te doen. En Jan is natuurlijk nog erg jong en wil alle facetten in de onderneming doorlopen’, aldus zijn vader.
Vrachtwagenpapieren op zak
Zijn dochter is op dit moment nog bezig met de hbo-opleiding office management. Wat ze daarna gaat doen, staat haar vrij. Jan senior: ‘Ik vind het belangrijk dat ze in elk geval haar diploma haalt. Haar vrachtwagenpapieren heeft ze al, net als Jan zat ze op haar zestiende achter het stuur. Maar ze moet vooral zelf haar koers gaan bepalen.’
Zelf weet Elles nog niet of ze in het familiebedrijf wil gaan werken nadat ze klaar is met haar studie. ‘Mijn broer moet natuurlijk ook met mij willen werken, want wij zijn het ook niet altijd eens. Ik vind contact met klanten wel leuk. Maar ik kijk het voorlopig nog even aan. Ik weet dat papa net zo goed voor mij zou zorgen als voor Jan.’
